Réxime de arrendamento fiscal de empresa navieira para a adquisición de navíos

A disposición final quinta do Real Decreto–lei 11/2013 introduce, con efectos dende o 4 de agosto de 2013, a disposición transitoria cuadraxésimo segunda do Texto Refundido da Lei do Imposto sobre Sociedades para dar cumprimento, en materia de adaptación normativa, á Decisión da Comisión Europea, do 17 de xullo de 2013.

PRINCIPAIS NOVIDADES TRIBUTARIAS INTRODUCIDAS POLO REAL DECRETO–LEI 11/2013, DO 2 DE AGOSTO, PARA A PROTECCIÓN DOS TRABALLADORES A TEMPO PARCIAL Y OUTRAS MEDIDAS URXENTES NA ORDE ECONÓMICA YSOCIAL (BOE do día 3)


IMPOSTO SOBRE SOCIEDADES


Nova Disposición transitoria aplicable ao réxime fiscal de determinados contratos de arrendamento financeiro.

A disposición final quinta do Real Decreto–lei 11/2013 (en diante RDL11/13) introduce, con efectos dende o 4 de agosto de 2013, a disposición transitoria cuadraxésimo segunda do Texto Refundido da Lei do Imposto sobre Sociedades (en diante TRLIS) para dar cumprimento, en materia de adaptación normativa, á Decisión da Comisión Europea, do 17 de xullo de 2013.

Esta Decisión concluíu que o réxime español de arrendamento fiscal segundo redacción vixente a 31 de decembro de 2012 para a adquisición de buques é parcialmente incompatible coas normas da UE sobre axudas estatais.

O problema que existía era que mediante o réxime español de arrendamento fiscal unha empresa navieira non adquire un buque directamente a un estaleiro senón por mediación dunha estrutura contractual e financeira complexa na que intervén concretamente unha agrupación de interese económico (AIE).A AIE substitúe a compañía navieira que adquire o buque, tómao en arrendamento fiscal e amortízao nun prazo de 3 a 5 anos dende o comezo da súa construción.A continuación, a AIE pasa ao réxime fiscal exclusivamente en función da tonelaxe e cede o buque á compañía navieira, evitando así o imposto sobre a plusvalía que se obtivese, de tal forma que a compañía navieira compra o buque cunha rebaixa do 20 ao 30% sobre o prezo de compra facturado polo estaleiro.La Comisión concluíu que este réxime outorgou unha vantaxe competitiva indebida ás empresas membros das AIE creadas para estas operacións e corresponde ás autoridades españolas determinar, os importes de as axudas incompatibles que deben recuperarse das AIE e dos seus investidores, os beneficiarios non poden trasladar a súa obriga de devolución a terceiros nin sequera en aplicación de contratos existentes.De acordo co principio de seguridade xurídica, a Comisión non pide a recuperación das axudas concedidas entre o comezo do réxime en 2002 e o 30 de abril de 2007, data na que a Comisión publicamente declarou incompatible unha medida francesa similar.

No contexto do réxime español de arrendamento fiscal, a Comisión cuestiona a aplicación ás AIE da imposición en función da tonelaxe, xa que deste réxime especial só deben beneficiarse as empresas navieiras que poidan acollerse en virtude das Directrices sobre axudas de Estado ao transporte marítimo e non os instrumentos de investimento ou os arrendadores de buques.

El 20 de novembro de 2012, a Comisión autorizou un novo réxime español de amortización anticipada de bens adquiridos mediante arrendamentos financeiros que é plenamente compatible coas normas europeas e ofrece toda a seguridade xurídica necesaria aos investidores.É un réxime non selectivo que pode utilizarse, entre outros fins, para financiar o sector naval.Este novo réxime foi introducido no TRLIS mediante a disposición final primeira da Lei 16/2012, do 27 de decembro, pola que se adoptan diversas medidas tributarias dirixidas á consolidación das finanzas públicas e ao impulso da actividade económica, que entrou en vigor o 1 de xaneiro de 2013.

O tenor literal da disposición transitoria introducida polo Real Decreto–lei 11/2013 é o seguinte:

Disposición transitoria cuadraxésimo segunda TRLIS.Aplicación da Decisión da Comisión Europea do 17 de xullo de 2013, relativa ao réxime fiscal aplicable a determinados acordos de arrendamento financeiro.

De acordo co establecido nos artigos 1 e 3 da Decisión da Comisión Europea do 17 de xullo de 2013, relativa ao réxime fiscal aplicable a determinados acordos de arrendamento financeiro, as autorizacións administrativas concedidas entre o 30 de abril de 2007 e o 29 de xuño de 2011, en relación co apartado 11 do artigo 115 desta Lei segundo redacción vixente a 31 de decembro de 2012, e co réxime fiscal especial de entidades navieiras en función da tonelaxe, a favor de agrupacións de interese económico, reguladas pola Lei 12/1991, do 29 de abril, de agrupacións de interese económico, terán as seguintes especialidades:

  1. O disposto no apartado 11 do artigo 115 desta Lei, segundo redacción vixente a 31 de decembro de 2012, non resultará de aplicación na medida que constitúa axuda de Estado incompatible nos termos previstos pola referida Decisión.
  2. Non resultará de aplicación o réxime fiscal especial de entidades navieiras en función da tonelaxe ás agrupacións de interese económico, na medida que constitúa axuda de Estado incompatible nos termos previstos pola referida Decisión.

Madrid, 4 de setembro de 2013